"Kalır"mı "Son" ların "Orta"sı...

[esas kız mrv]

Uğrarken geçiyordum...
Rastlarken gördüm!

Anlatabildiğimi zannederken önce kayboldum,
sonra kaybettim!

Un elenip elek duvara asılmıştı...

Kaldırıldı ruh uykusundan…
"Belki" ler koyna sokuldu,
cevap için yer açıldı.
Belki denildi,
belki nin cevabı gelir...

Kıymamalı uyandırılan ruha...
"Belki" ler cevap beklemeye hazırım dedikten sonra;

Atılmış yanlış adımların hiç bi önemi yok.
Dünlerin,kara günlerin...
Yemek yemenin,su içmenin önemi yok...
Yaralar sarılıyor ya herşey toz pembe huzurun koynunda,
Gece gündüz,zaman,mekan gereksiz,
ötesi gereksiz...

iki "özne" ve bir "..."
Bu liman da bekle!

" "Bekle kabuk bağlasın yaralar...
sonra aheste aheste silkin kendime gel!
gitmeyecek burada!İşte yanında...Koynunda,
bak ne diyor fısıldıyor kulağına!dinle onu sakin ol!
at umutsuzluğu üstünden sakin bi liman sana bu koyun" "...

Geceler hep yarına yakın sonrasında!
Günler yetmez!
Zaman hep akar farketmeden..
Hep güzel!
Hep çiçek!
belkiler beklemedeydi sabırla virgüllerini bolca koyarak

"Nokta"

Güzel bir son varmı ki sanki aşklarda
Beraber yaşlanmadıktan sonra ruhlar…
cevaplarını bulmuşken "belki"leri bırakamayışının cezasını belliki ruhlar çekiyor.

"Kalır"mı "Son" ların "Orta"sı...
ve "son" için "Bundan sonra" diye bi cümle ..... !