Canimdan cok sevdigim annem ve babam´a

[:]

N.Y 17 yasinda bir lise öğrencisi iken 1996 yılında yazmış olduğu bi intihar mektubu :

Canimdan cok sevdigim annem ve babam´a

Sabah uyandiginizda anne yine odama gelip beni uyandirmak isteyeceksin. Belkide bu defaki soguk tenimin sucunu, geceleri ictigim sigara dolayisiyla acik biraktigim pencereye yükleyeceksin. Ama bu defa ben kalkmayacagim anne. Cok düsündüm cok tarttim hayatin hafifligiyle kalbimin agrilarini . Bir cok sorunuz belki yanitsiz kalacak biliyorum. Ama bu dakika hicbirini aciklamaya yetmez artik. Ben bosverdim sizde bosverin. Bu odada kafami yastiga koyup tavana baktigim günlerin anisi geciyor gözlerimden. Yüregim cok burkuldu anne , ne yalniz kalabilmeyi becerebildim nede bir birlikteligin bir parcasi olabilmeyi. Beni ölüme götüren yolun hic mümkünü olmayan bir hayat oldugunu anladim. Hayatim boyunca hic birseye karar veremedim belki ama bu intihar sanirim hayatimdaki en önemli kararim. Kimsenin sucu yok sadece birilerini ben kaldiramadim
 

[YANITLA #1 :]

Vay be aradan 12 yıl gecmis ve onunla aynı duyguları paylasıyorum

"Ne yalnız kalabilmeyi becerebildi,nede bir birlikteligin bir parcasi olabilmeyi." bu söz süpermiş

[YANITLA #2 :]

gazetelerin 3. sayfa haberlerinden gelmiş gibi bence...intihar eden birinin son mektupu anlamsız...hayatına devam ettiremicek kadar aciz biri...

[YANITLA #3 :]

intihar coğu zaman tek çözümmüş gibi gelebilir..
ama kimbilir hayatımıza neler,hangi fırsatlar gelir...bende düşünmüştüm..hatta eşikten döndüm ve babamın kurdugu cümleler benim daha bu yola yeni basladıgımı anımsattı ve şimdi gercekten de hak veriyorum babam a..hayatıma bir çok güzellik girdi...