|
Merhaba Denizligençlik sakinleri,
Bu bölüm yeni açıldı ve köşe yazarı olarak ilk görev bana verildi. Umarım görevi en iyi şekilde layıkıyla yapar ve bu görevi emanet edenlerin yüzünü kara çıkartmam.
Evet hayat bazen keşmekeş bazense durgun deniz kadar sessiz ve sakin geçer. İnsanoğlu için bazen avazımızın çıktığı kadar bağırmak bazen kahkaha atmak bazen ağlamak bazen de karışık duygular içinde oluruz. Ben bu metni yazarken karışık duygular içinde yazdım sebebi acaba okunur mu, acaba beğenilir mi den ziyade acaba arkadaşlar böyle bir uygulamadan memnun kalırmı idi. Sebebi belki bencil birisi olmadığımdan dolayıdır. Çünkü bencil insanlar her zaman yanlız ve kaybeden kişiler olurlar.
Bencillik hayattaki cimrilik, kıskançlık duyguları ile beraber insanları yanlız ve sevgisiz bırakan duygulardandır. Amacım kimseye ders vermek veya kimseye nasihatlerde bulunmak değil. Buraya üye olan arkadaşlar genelde kişiliği oturmuş ve yaşları artık reşit olmuş. Yani kendi kararlarını kendileri verebilecek seviyede.
Bencil insan için amaç sadece kendisi için çalışandır.Hatta kendisi için bile değil sadece egosu için çalışır.Bilgi veya maddi olarak hiç bir şeyini paylaşmayan insana "bencil" denir.
Türk milleti öyle yüce ve öyle büyük bir millet ki bu duyguya sahip olmayan tek millet belki sebebine gelince malum 2 ay önce mart ayı idi. Çanakkale etkinliklerinde duyduğum bu hikaye tüylerimi ürpertti. İngiliz komutanlarından birinin hatıra defterinden alıntıdır.
"Ben , yaverim ve etrafımızdaki askerlerle birlikte yaralı askerlerimizi toplamak için dolaşıyorduk.İnleme seslerini işitmiş ve ne yönden geldiğini anlamaya çalışıyorduk az ilerde bir türk askeri ve kollarında bizim askerlerden birisi vardı bizim yaralı askere kendi üniformasını yırtıp kanamasının durması için çabalıyordu.İşin garip tarafı ise kendisininde bizim asker kadar yaralı olması idi hatta onun ki daha ağır görünüyordu.Şarapnel parçası girmiş , giren şarapneli yerinden çıkardıktan sonra yerine boşluğu saman ile doldurmuş kanamasını bu şekilde engellemeye çalışmış.Gördüklerime inanamamıştım ve oturup dakikalarca ağlamış ve en sonunda böyle yüce bir milleti neden savaşta yenemediğimizi anlamıştım.Düşmanı ile yemeğini ilacını paylaşan hatta ona kendisinden daha çok ehemmiyet veren bir milleti yenmenin ve bölmenin imkansız olduğunu anlamıştım."
Yukarıda ki yaşanmış olay başkasına değil bize ait bir olay fazla uzak değil yakın tarihe aittir yani biz böyle bir milletiz paylaşmayı severiz.
Mesela eve gelen bir misafire saygıda kusur etmeyiz soframıza oturana yarım ekmeğimiz de olsa böler ve paylaşırız.
Hiçbir zaman yanlız kalmamamınız ve daima paylaşım içerisinde olmanız dileği ile en yakın sürede tekrar görüşmek dileği ile... Siz de yazınızın bu köşelerden birinde yayınlanmasını isterseniz BURAYA tıklayarak, bilgilerinizi ve yazınızı gönderebilirsiniz. |
